«Людзі ўсміхаюцца, калі яны вольныя».
Меркаваннем падзялілася актрыса Святлана Зелянкоўская ў інтэрв’ю «Салідарнасці».
— Я шмат езджу і заўважыла, чым мы адрозніваемся. Мы не ўсміхаемся. Беларусы панурыя, спалоханыя, заклапочаныя, часам агрэсіўныя, бо дзесьці часам дастала.
У маім разуменні беларуская мара ў тым, каб мы сталі ўсміхацца шчыра. І не толькі на плакатах і па БТ.
Мы нядаўна ехалі па Украіне ў цягніку. Калі праязджалі домікі, з іх выходзілі бабулі, і ўсе ўсміхаліся.
Нашы бабулі чаму не ўсміхаюцца? Бяззубыя ўсё! Няма грошай на тое, каб паесці. Які там стаматолаг?
Выходжу ў Беластоку і бачу бабулю шчаслівую, добра апранутую, як яна кладзе ногі на лавачку і адпачывае, потым заходзіць у краму…
Людзі ўсміхаюцца, калі яны вольныя, калі ведаюць, што заўтра ім будзе што есці, што яны змогуць паехаць у падарожжа, што іх дзеці і ўнукі будуць здаровыя, і ў іх ёсць перспектывы.
Каментары