У Мінску недастаткова выкарыстоўваецца інтэлектуальны патэнцыял. Такую думку выказаў прэм’ер-міністр Беларусі Міхаіл Мясніковіч 19 верасня падчас даклада Мінгарвыканкама па пытаннях імпартазамяшчэння, паведаміла прэс-служба ўрада.
«Горад не дэманструе «сталічнасць», дзе сканцэнтраваны такі магутны інтэлектуальны патэнцыял, ёсць добрыя вытворчыя магчымасці, свабодныя плошчы для таго, каб размяшчаць інавацыйныя імпартазамяшчальныя прадпрыемствы», — мяркуе Мясніковіч. Кіраўнік урада даручыў Мінгарвыканкаму актыўна працаваць для стварэння новых навукаёмістых вытворчасцяў з высокім дададзеным коштам і нізкай матэрыялаёмістасцю, а таксама садзейнічаць такім прадпрыемствам усіх форм уласнасці.
«Імпартазамяшчэнне разглядаецца не толькі як эканамічная катэгорыя па зніжэнні імпарту тавараў і паслуг, — зазначыў кіраўнік урада. — Імпартазамяшчэнне — гэта павышэнне канкурэнтаздольнасці адпаведных тавараў. У выніку мы павінны мець больш канкурэнтаздольную эканоміку».
Прэм’ер-міністр наведаў ЗАТ «Салар ЛС», ААТ «Завод «Прамбурвод», ТАА «Фармтэхналогія», дзе азнаёміўся з апошнімі інавацыйнымі распрацоўкамі айчынных вытворцаў.
«Я ўпэўніўся ў тым, што найбольш успрымальнымі да новых ідэй аказаліся сярэднія прадпрыемствы з колькасцю працоўных ад 50 да 150–200 чалавек, — сказаў Мясніковіч. — Прычым гэта не толькі прадпрыемствы, якія раней называліся чыста інавацыйнымі, знаходзіліся ў нейкім інкубацыйным стане, гэта прадпрыемствы, якія ўжо вырабляюць і рэалізуюць, у тым ліку і на знешніх рынках, вельмі шмат інавацыйнай прадукцыі з высокім дададзеным коштам. Дастаткова сказаць, што выпрацоўка на аднаго працоўнага на большасці з іх складае 60–70 тыс. долараў і нават 80 тыс. долараў. Гэта добрыя паказчыкі».
Прэм’ер-міністр адзначыў неабходнасць «найхутчэйшага стварэння высокакваліфікаваных працоўных месцаў: яны патрэбны для выдзялення спецыялістам, якія папаўняюць рынак працы падчас мадэрнізацыі многіх прадпрыемстваў», паведаміла прэс-служба.
Цяпер чытаюць
Галіна Дзербыш казала пракурору: «Як памру, буду да ўсіх вас ноччу прыходзіць». І жыццё ўжо дагнала яе суддзю і сведак. Гісторыя пенсіянеркі, якой далі 20 гадоў калоніі2
Каментары