Тантон-макуты — у нашы куты?

Ёсць такая краіна — Гаіці. Выдатная краіна з выдатнай гісторыяй. Не, не так: замічацельная краіна. Яркай вяхой яе замічацельнай гісторыі з’яўляюцца тантон-макуты — гвардыя нацыянальнай бяспекі, створаная адным з самых змрочных і крыважэрных дыктатараў ХХ стагоддзя Франсуа Дзювалье.

Гэтую гвардыю Дзювалье сабраў таму, што не давяраў арміі, якая — як яму здавалася — спрабавала яго зрынуць. Мянушка «тантон-макуты» звязаная з міфам пра Дзядзьку-з-джутавым-мяшком — так з крэольскай перакладаецца «тантон-макут» — які на Каляды прыходзіў да непаслухмяным дзяцей, запіхваў іх у мяшок, а потым з’ядаў. Ці варта казаць, што сваю жудасную мянушку гэтыя апрычнікі сучаснасці апраўдалі на ўсе сто і больш?

Чорным гвардзейцам быў дадзены поўны карт-бланш на дзеянні, не абмяжоўваючы іх ні ў чым. Ніякія рамкі закона і маралі на іх не распаўсюджваліся — закон у тантон-макутоў быў адзін: слова самога дыктатара. Яны маглі бесперашкодна ўрывацца ў дамы, катаваць і нават забіваць людзей, калі лічылі, што гэта ў інтарэсах дзяржаўнай бяспекі. Ахвярамі іх рабіліся прыхільнікі апазіцыі, як рэальныя, так і ўяўныя, а таксама бізнэсоўцы, якія адмаўляліся ахвяраваць сродкі на дзяржаўныя праекты.

Вам гэта нічога не нагадвае?

Ну, тады яшчэ раз перачытайце тэкст законапраекта «Аб унясенні змяненняў і дапаўненняў у Закон Рэспублікі Беларусь «Аб органах дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь» і скажыце: што перашкодзіць нам пасля ўступлення яго ў сілу праводзіць гаіцянскія паралелі з іншай выдатнай — не, не так: замічацельнай краінай, размешчанай у цэнтры Еўропы?

Калі беларускія «дзядзькі-з-джутавымі-мяшкамі» атрымаюць права бесперашкодна ўваходзіць ў дамы і ўжываць у дачыненні да іх гаспадароў «фізічную сілу, у тым ліку баявыя прыёмы барацьбы» — а ў некаторых выпадках, у тым ліку «вызначаных прэзідэнтам», выкарыстоўваць агнястрэльную зброю — чым жыццё беларуса эпохі росквіту будзе адрознівацца ад жыцця шараговага гаіцяніна часоў Дзювалье?

Нашыя «байцы нябачнага фронту» і раней не асабліва цырымоніліся ў выбары сродкаў. Калі ж рукі ў іх будуць развязаныя законам, можна ўявіць, якім «мёдам» падасца жыццё тым, хто мае нахабства сумнявацца ў сённяшнім квітненні.

Асабліва злавесна палажэнні новага законапраекта гучаць у святле паправак да іншых законаў — «Аб грамадскіх аб’яднаннях», «Аб палітычных партыях», а таксама да Крымінальнага і Крымінальна-працэсуальнага кодэксаў — якім беларускія «парламентарыі» таксама далі дабро.

Вось, здавалася б, што кепскага ў тым, што «аказанне дапамогі замежнай дзяржаве, замежнай арганізацыі ці іх прадстаўніку ў правядзенні дзейнасці на шкоду нацыянальнай бяспецы Рэспублікі Беларусь» лічыцца здрадай радзіме? Падобную фармулёўку, напэўна, можна сустрэць і ў заканадаўстве цывілізаваных краін. Уся розніца ў тым, што на прасторах Беларусі паміж шкодай нацыянальнай бяспецы і нязгодай з палітыкай дзейнага кіраўніка дзяржавы даўно і дэ-факта пастаўлены тоўсты знак роўнасці. Яшчэ хто-небудзь хоча «здраджваць радзіме»?

Дарэчы, свайго высокапастаўленага людаеда гаіцяне рэдка называлі па імені, аддаючы перавагу «хатняй» мянушку — Тата Док. Тата, Бацька… Нават у гэтым у нас ідзе нейкая гістарычная пераклічка. Сардэчна запрашаем на Гаіці?

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0