Kot pa imieni Piersik lacieŭ ź Minska ŭ Ałbaniju ź pierasadkaj u Stambule. Jahony haspadar, minčuk Jaŭhien Pisaraŭ, u detalach pamiataje, dzie pryjšłosia pastajać u čarhach, pabiehać i paŭhavorvać rabotnikaŭ, piša «Minskaja praŭda». Tolki la stojki ŭ aeroporcie ź pieranoskaj u rukach pačynaješ razumieć, što času zastajecca ŭsio mienš, a ruk uvohule nie chapaje.

Kot byŭ zamacavany za žonkaj
Bolš za ŭsio času ŭ minskim aeraporcie ŭ siamji pajšło nie na čarhu da stojki i nie na nadhlad, a na vieterynarny kantrol, apłatu siertyfikata i jaho afarmleńnie. Stali jany tam kudy daŭžej, čym raźličvali.
«Jechali my ŭdvoch z žonkaj Darjaj, — raskazvaje Jaŭhien. — Kot byŭ zamacavany pa kvitku za žonkaj. U žyvioły, akazvajecca, jość nie tolki haspadar, jaki niasie pieranosku i adkazvaje za ŭsio na śviecie, ale i kankretny čałaviek, na čyj kvitok jana aformlena, i z hetaha momantu siamja pieratvarajecca ŭ maleńkuju delehacyju, dzie ŭ kožnaha svaja rola i svaja zona adkaznaści».
Na nadhladzie nie chapaje ruk
«Pry kantroli Piersik bajaŭsia vyleźci ź pieranoski, vielmi chvalavaŭsia, choć jamu davali zahadzia zaspakajalnaje, — kaža surazmoŭca. — Supracoŭniki ničoha takoha nie kazali i nie zrabili».
Pieranoska ŭ nieznajomym miescy zastajecca dla kata adzinym pradmietam, jaki pachnie domam, i trymacca za jaje jon budzie da apošniaha, tamu što ŭsio astatniaje vakoł čužoje, hułkaje i zanadta vialikaje.
Sama pracedura raźličanaja na čałavieka ź dźviuma svabodnymi rukami, a ŭ taho, chto viazie žyviolinu, svabodnych ruk niama zusim, i voś tut pačynajecca toje, pra što ŭ instrukcyjach zvyčajna nie pišuć.
«Jašče momant, što paralelna treba źniać šmat rečaŭ ź siabie, źniać čaraviki, dastać noŭtbuki z sumki i ŭsio kantralavać», — pieraličvaje Jaŭhien.
Stužka jedzie, łatki źjazdžajuć adzin za adnym, zzadu stajać ludzi, jakim taksama treba paśpieć, i ŭsio heta adbyvajecca adnačasova sa sprobaj dastać ź pieranoski kata, jaki nie choča adtul vychodzić.

Pierasadka ŭ Stambule
Karmić kata ŭ palocie nielha, moža zahojdvać, tamu ježu ŭ darozie nie prapanoŭvali zusim. Vadu Piersik pić nie zachacieŭ, a da pierasadki ŭ Stambule prajšło vosiem hadzin paśla pieršaj tabletki zaspakajalnaha, i jamu dali druhuju.
«Času mała i ŭsio biahom, z usimi rečami, a ich chapała, i ź Piersikam, i terminał byŭ u samym kancy, paśpieli ŭprytyk da pačatku rehistracyi, — uspaminaje Jaŭhien. — Prachod byŭ taki ž, jak i ŭ Biełarusi, u mituśni, tolki jašče zdymajecca abutak, i ŭsio daŭžej».
Na pytańnie, ci nie pazajzdrościŭ jon u tuju chvilinu ludziam z adnym zaplečnikam i svabodnymi rukami, haspadar kata adkazvaje koratka.
«Momantu takoha nie było, dumali tolki, kab narmalna ŭsio prajšło i jon pieranios palot».
Ściuardesy ź im razmaŭlali
«Pasažyry łajalna ŭsie pastavilisia, zaŭvah nie było, choć jon miaŭkaŭ pieršuju pałovu darohi, — kaža Jaŭhien. — Naadvarot, ściuardesy ź im sprabavali razmaŭlać i ŭśmichalisia».
Ludzi, jakija laciać z žyviolinaj, bolš za ŭsio bajacca mienavita susiedziaŭ pa sałonie, a Jaŭhienu ŭ hetym pytańni pašancavała.
Sumka, jakaja nie spatrebiłasia
Darožnuju sumku dla Piersika sabrali pa ŭsich praviłach, a ŭ joj lažali misačka, dadatkovaja pialuška, špryc dla vady, krychu kormu i pakiety dla pialuški. Ale voś u darozie nie spatrebiłasia ničoha z hetaha śpisu.
«Z-za stresu nidzie nie pajšoŭ u tualet: ni ŭ pieranoscy, ni ŭ aeraporcie, — raskazvaje Jaŭhien. — Tolki paśla pryjezdu na kvateru, i toje nie adrazu, bo byŭ na stresie».
«Pakarmili žmieńkaj kormu ŭžo pa prylocie, jon z zadavalnieńniem źjeŭ usio», — kaža haspadar Piersika.
Što jon paraiŭ by sabie ŭ minskim aeraporcie
Kali b možna było adpravić adno karotkaje paviedamleńnie sabie, jaki staić u zale vyletu ź pieranoskaj u rukach, Jaŭhien napisaŭ by voś što.
«Rehistravać žyviolinu zahadzia i pryjechać raniej u aeraport z zapasam času».
Parada hetaja padychodzić i dla sabak, tamu što papiery i čerhi ad vidu žyvioły nie zaležać, a voś zapas času zaležyć tolki ad nas samich.
Minčanku sa špicam vysadzili z aŭtobusa — i ŭsio pa praviłach, akazvajecca
Pamiž katami dy ich haspadarami znajšli harmanalnuju suviaź
Hetyja minskija katy majuć ułasny harderob i naviedvajuć restarany — jak žyviecca Azuru i Prušy FOTY
Pachavać zakonna svajho chatniaha lubimca ŭ Biełarusi možna tolki ŭ žyviolny mohilnik. Parušeńnie zakonu vyhladaje bolš maralna prymalnym dla mnohich
U Balivii apisali novy vid dzikaha kata. Takoha nie było bolš za 100 hadoŭ
Kamientary